ไม่สบายใจจริงๆขอเล่าแบบยาวๆเลยนะ เราไปขอเขาเข้าทำงาน เขาจ้างเท่าไหร่ก็เอา เพราะมีบ้านต้องผ่อนตกงานนานมันจะไม่มีเงินจ่าย ไปขอเขาทำงาน ที่ทำงานก็รับแหล่ะเพราะอยากได้คนเข้าทำงานพอดีอีกอย่างเขาอยากช่วยเหลือ ก็เป็นอันว่าได้ทำงานเรียบร้อยเป็นอย่างดี นายดี แต่เพื่อนร่วมงานไม่ดีเพราะมีการแบ่งพวก เราก็ไม่ได้ดูตาม้าตาเรือ โง่ไง เลยถูกมองว่าเลือกข้าง ต่อมามีปัญหาผิดใจกันด้วยความลามกของเพื่อนร่วมงานเราจึงแยกตัวออกมา แต่ก็ไม่วายถูกครหาว่ายังงั้นยังงี้ ก็มีคนให้กำลังใจอยู่บ้างเพราะเราไม่ผิดนะเรื่องนี้แต่บางคนก็บอกว่าเราผิด เกิดความเข้าใจผิดแล้วพาลรังเกียจเรา พอเราแยกตัวออกมาพิสูจน์ได้ว่าเราไม่ผิดแต่ความรู้สึกมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว เราจึงตัดสินใจไปไหนมาไหนคนเดียว กินข้าวคนเดียว ทำงานคนเดียว กลับบ้านกับครอบครัว ที่ทำงานเราไม่คุยกับคนอื่นเลยนอกจากคนหนึ่งที่เราคิดว่าเขาเป็นเพื่อนเท่านั้น ก็ผ่านไปได้ด้วยดีก็แฮปปี้ขึ้น
ต่อมาเกิดการสลับสับเปลี่ยนตำแหน่งขึ้นเราก็อยากได้ตำแหน่งนั้นแต่เราก็ไม่ได้ไปขอนาย นายก็ให้คนอื่นไปเพราะมีคนไปขอทำ คนนั้นทำงานได้ไม่กี่เดือนก็มีผลงานอันไม่โอเค จึงมีคนเสนอเราทำแทน นายก็ให้เราทำ (ท่ามกลางความริษยาของหลายคนที่อยากได้เหมือนกันแต่ไม่ได้) เราก็ทำงานไป แต่ดูเหมือนว่าเราแค่ถูกมอบตำแหน่งให้ในนามเท่านั้นเพราะคนชักใยเบื้องหลังคือเพื่อนคนนั้น(คนที่เราคิดว่าเขาเป็นเพื่อนแต่แท้จริงแล้วไม่ใช่ เขาไม่ได้หวังดีอะไรกับเราสักอย่าง แค่เพียงอยากดึงอำนาจมาไว้กับตัวเองแล้วอาศํยชื่อเราเท่านั้น) เวลาเราทำอะไรจะคอยว่าเราตลอดไม่เคยให้กำลังใจสักครั้ง เราเสียสุขภาพจิตและกังวลกับการทำงานมาโดยตลอด ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็รู้สึกไม่พอใจสักอย่าง เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขามีสิทธิ์อะไรมาไม่พอใจกับเรา ใส่อารมณ์ยังงั้นยังงี้ยังกะเราเป็นทาสเขา ซึ่งนายยังไม่เคยว่าเราสักคำ เวลาเราทำงานเสร็จก็ถือผลงานเราไปให้นายดูบอกว่าเรียบร้อยแล้ว นายก็เข้าใจว่าเขาทำมาโดยตลอด เฮ้ย...เราเริ่มคิดละว่าเราไม่ได้สำคัญนี่หว่า และกำลังคิดว่าองค์กรนี้ขาดเราได้นะ แต่ว่าเราล่ะจะออกจากองค์กรนี้ได้ไหมในเมื่อเราต้องการรายได้อยู่เพื่อจุนเจือครอบครัว (เรารับเงินเดือน 6,540 บาทนะ วุฒิ ป.ตรี) คำถามในใจเราคือว่าเราต้องอดทนอีกนานแค่ไหน อดทนอีกมากแค่ไหนเราต้องปรับตัวยังไงอีก?
ที่เขียนมายังกับปัญหาวัยรุ่นเพิ่งเจองานครั้งแรกเจอผู้คน เรายังโมโหตัวเองอยู่ว่าอดทนทำงานเป็นสิบๆปีมาได้ยังไงไม่ออกไปที่อื่นสักที จ้างหกพันทำงานหกแสน เราโอเคนะค่าจ้างเพราะเค้าบอกว่าจ้างได้เท่านี้ ได้เท่านี้ก็เอาดีกว่าไม่ได้ ช่วงโควิดตกงานอีกคงแย่น่าดู ที่ผ่านมาวันหยุดจะหาของไปขายพอมีรายได้บ้าง...ตอนนี้เครียดทั้งรายรับไม่เข้า เครียดทั้งเพื่อนร่วมงานที่เป็นแบบนี้ เราเคยคิดว่าจะออกมาทำอย่างอื่นแต่คิดไปคิดมาในเมื่อยังไม่มีงานอื่นรองรับเราก็กลัวว่าเราจะเคว้ง ค่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ จะไม่มีจ่าย (เค้าจ้างเรา 6540 บาท ใช่ หกพันห้าร้อยสี่สิบบาทต่อเดือน) เราเงินเดือนน้อยที่สุดเพราะเราเข้าทีหลัง คนมาก่อนหลายปี จ้างหมื่นกว่าบาท ผู้ใหญ่บอกว่าให้รอไปก่อนรอบรรจุนะ บรรจุแล้วเงินเดือนก็จะมากขึ้น แต่รอมานานแล้วไม่มีวี่แววเลย เอาจริงๆนะเราท้อแท้กับอะไรที่ต้องเจอแบบนี้ งานเยอะเราไม่เกี่ยงนะ เงินเดือนน้อยเราก็ยอมเราถือว่าได้ตกลงแล้วและมีรับปากว่าจะเพ่ิ่ม แต่เราเบื่อผุ้คนเบื่อแบบสุดๆ มันละเหี่ยใจสุดๆแบบบอกไม่ถูกอ่ะ เราเต็มใจทำงานนะ เราทำเต็มที่ แต่ไม่เข้าใจว่าบางคนจะมาเบียดเบียน บั่นทอนสุขภาพจิตเราทำไม เราอดทนเรายอมเพราะเราต้องการอยู่ใกล้บ้าน อยู่ใกล้ครอบครัว จึงไม่อยากไปที่ไหน แต่เป็นแบบนี้มาหลายปีแล้วเราก็ต้องยอมรับว่าเราเป็นหนี้เราชักหน้าไม่ถึงหลังเงินเก็บไม่มีแล้ว ที่เคยขายของได้ก็ไปขายไม่ได้ต้องปิดกันหมด ไปสอบบรรจุของระบบราชการเราก็สอบยังไม่ได้ ถ้าสอบได้เราก็ไปแหล่ะ
เรามองตัวเองว่าเราอาจจะไม่เหมาะกับระบบงาน ระบบอะไรแบบนี้หรือเปล่า เราพยายามปรับตัว อดทน ปรับทัศนคติ ปรับความคิด ปรับความรุ้สึก แต่เหมือนกับว่าทำไมมันไม่ดีขึ้นอ่ะ ออกดีไหม? ออกมาทำอะไรกินดีล่ะ? คอนเนคชั่นเราก็ไม่มี เพื่อนฝุงที่เคยเรียนด้วยกันก็ห่างหายไม่ได้ติดต่อ นานๆทีจะมีให้กำลังใจกันบ้าง
เราเหนื่อยมาก เราท้อแท้ (บ่นนะ) เราควรหาที่ทำงานใหม่ หรือ รอบรรจุเพ่ิมเงินเดือนที่เดิมดีอ่ะ?
ช่วงนี้เราแย่มาก แย่มากในความรุ้สึกเวลาเจอหน้าคนที่มีปัญหาด้วยแล้วต้องทำงานร่วมกันทุกๆวัน เราอารมณ์ไม่ดีแต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ พยายามไม่แสดงออก แต่ก็มีหลุดบ้างแหล่ะ หนักเข้าเราแค่รู้ว่าต้องประสานงานกับคนนี้เราก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะวายมันปวดใจมันใจเต้นแรงเหมือนตื่นเต้น (คือมันไม่ได้ตื่นเต้นแบบ อร๊ายดีที่ได้เจอนะอะไรงี้ แต่มันอารมณ์กูเกลียดมากนะแต่กูต้องเก็บไว้ไรงี้อ่ะ อยากจะกรี๊ดใส่ ต่อยสักสองสาม หรือกระโดดแบ็คคิกสักทีสองทีไรงี้แต่ต้องเก็บอาการ) แล้วมันเป็นแบบนี้บ่อยๆ บางวันกลับบ้านมานอนไม่หลับงี้ เฮ้ย...นานวันเข้าเราว่าเราเสียสุขภาพมากๆเลยนะ เราเศร้าลง เศร้าลง และเศร้าลง... น้องทีทำงานบอกว่าตอนน้องมาทำงานใหม่ๆน้องกลับบ้านร้องไห้ทุกวัน แต่ตอนนี้น้องไม่สนอะไรไม่แคร์ น้องอยู่ได้สบายๆว่างั้น แต่เราสิเราจะปรับตัวได้เหมือนน้องคนนั้นไหมอ่ะ
เรากลัวการไม่มีกินนะ ตำแหน่งเราไม่อยากได้หรอก เราอยากได้ค่าจ้างเยอะๆมากกว่า แต่เค้าก็จ้างเราได้เท่านี้ เราอยากออกไปทำอย่างอื่นแต่เราก็มองทางไม่เห็น เงินเก็บก็หมดแล้ว...มันท้อแท้สุดๆไปเลย
เราตัดสินใจไปเรียนต่อเพราะอยากได้วุฒิที่สูงขึ้นเพื่อจะได้ทำอะไรได้มากขึ้นและเป็นที่ต้องการ แต่ปรากฏกว่ามันไม่ใช่อ่ะสิที่นี่เค้าไม่ได้ต้องการอย่างนั้นอีกอย่างก็มีหลายคนให้เค้าเลือกสรร ตอนนี้ค่าเทอมก็ติดค้างอยู่ เฮ้ย..ในเมื่อเงินเดือนก็ไม่ขึ้น ของที่นำมาขายก็ขายไม่ได้ จะเอาที่ไหนไปจ่ายค่าเทอมล่ะใช่ไหม...เราผิดหวังมากเลยนะ...ผิดหวังกับตัวเองนี่แหล่ะที่เลือกอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง เบื่อตัวเองถึงขีดสุด...บางครั้งก็คิดอะไรแย่ๆเหมือนกันนะแต่ก็ผ่านพ้นมาได้ด้วยดี...เราเหนื่อยจังอ่ะ... เรารู้นะว่ามีคนที่ลำบากกว่าเราอยู่อ่ะ เราพยายามคิดอะไรให้มันมีความสุขแหล่ะแต่ก็เหมือนกับว่าเรากำลังหลอกตัวเราเองอยู่....เราเศร้าลง เศร้าลง เศร้าลง ซึ่งเมื่อก่อนเราไม่เป็นอย่างนี้นะ...เราเหนื่อยจัง!!!
ลาออกดีไหม?
ต่อมาเกิดการสลับสับเปลี่ยนตำแหน่งขึ้นเราก็อยากได้ตำแหน่งนั้นแต่เราก็ไม่ได้ไปขอนาย นายก็ให้คนอื่นไปเพราะมีคนไปขอทำ คนนั้นทำงานได้ไม่กี่เดือนก็มีผลงานอันไม่โอเค จึงมีคนเสนอเราทำแทน นายก็ให้เราทำ (ท่ามกลางความริษยาของหลายคนที่อยากได้เหมือนกันแต่ไม่ได้) เราก็ทำงานไป แต่ดูเหมือนว่าเราแค่ถูกมอบตำแหน่งให้ในนามเท่านั้นเพราะคนชักใยเบื้องหลังคือเพื่อนคนนั้น(คนที่เราคิดว่าเขาเป็นเพื่อนแต่แท้จริงแล้วไม่ใช่ เขาไม่ได้หวังดีอะไรกับเราสักอย่าง แค่เพียงอยากดึงอำนาจมาไว้กับตัวเองแล้วอาศํยชื่อเราเท่านั้น) เวลาเราทำอะไรจะคอยว่าเราตลอดไม่เคยให้กำลังใจสักครั้ง เราเสียสุขภาพจิตและกังวลกับการทำงานมาโดยตลอด ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็รู้สึกไม่พอใจสักอย่าง เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขามีสิทธิ์อะไรมาไม่พอใจกับเรา ใส่อารมณ์ยังงั้นยังงี้ยังกะเราเป็นทาสเขา ซึ่งนายยังไม่เคยว่าเราสักคำ เวลาเราทำงานเสร็จก็ถือผลงานเราไปให้นายดูบอกว่าเรียบร้อยแล้ว นายก็เข้าใจว่าเขาทำมาโดยตลอด เฮ้ย...เราเริ่มคิดละว่าเราไม่ได้สำคัญนี่หว่า และกำลังคิดว่าองค์กรนี้ขาดเราได้นะ แต่ว่าเราล่ะจะออกจากองค์กรนี้ได้ไหมในเมื่อเราต้องการรายได้อยู่เพื่อจุนเจือครอบครัว (เรารับเงินเดือน 6,540 บาทนะ วุฒิ ป.ตรี) คำถามในใจเราคือว่าเราต้องอดทนอีกนานแค่ไหน อดทนอีกมากแค่ไหนเราต้องปรับตัวยังไงอีก?
ที่เขียนมายังกับปัญหาวัยรุ่นเพิ่งเจองานครั้งแรกเจอผู้คน เรายังโมโหตัวเองอยู่ว่าอดทนทำงานเป็นสิบๆปีมาได้ยังไงไม่ออกไปที่อื่นสักที จ้างหกพันทำงานหกแสน เราโอเคนะค่าจ้างเพราะเค้าบอกว่าจ้างได้เท่านี้ ได้เท่านี้ก็เอาดีกว่าไม่ได้ ช่วงโควิดตกงานอีกคงแย่น่าดู ที่ผ่านมาวันหยุดจะหาของไปขายพอมีรายได้บ้าง...ตอนนี้เครียดทั้งรายรับไม่เข้า เครียดทั้งเพื่อนร่วมงานที่เป็นแบบนี้ เราเคยคิดว่าจะออกมาทำอย่างอื่นแต่คิดไปคิดมาในเมื่อยังไม่มีงานอื่นรองรับเราก็กลัวว่าเราจะเคว้ง ค่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ จะไม่มีจ่าย (เค้าจ้างเรา 6540 บาท ใช่ หกพันห้าร้อยสี่สิบบาทต่อเดือน) เราเงินเดือนน้อยที่สุดเพราะเราเข้าทีหลัง คนมาก่อนหลายปี จ้างหมื่นกว่าบาท ผู้ใหญ่บอกว่าให้รอไปก่อนรอบรรจุนะ บรรจุแล้วเงินเดือนก็จะมากขึ้น แต่รอมานานแล้วไม่มีวี่แววเลย เอาจริงๆนะเราท้อแท้กับอะไรที่ต้องเจอแบบนี้ งานเยอะเราไม่เกี่ยงนะ เงินเดือนน้อยเราก็ยอมเราถือว่าได้ตกลงแล้วและมีรับปากว่าจะเพ่ิ่ม แต่เราเบื่อผุ้คนเบื่อแบบสุดๆ มันละเหี่ยใจสุดๆแบบบอกไม่ถูกอ่ะ เราเต็มใจทำงานนะ เราทำเต็มที่ แต่ไม่เข้าใจว่าบางคนจะมาเบียดเบียน บั่นทอนสุขภาพจิตเราทำไม เราอดทนเรายอมเพราะเราต้องการอยู่ใกล้บ้าน อยู่ใกล้ครอบครัว จึงไม่อยากไปที่ไหน แต่เป็นแบบนี้มาหลายปีแล้วเราก็ต้องยอมรับว่าเราเป็นหนี้เราชักหน้าไม่ถึงหลังเงินเก็บไม่มีแล้ว ที่เคยขายของได้ก็ไปขายไม่ได้ต้องปิดกันหมด ไปสอบบรรจุของระบบราชการเราก็สอบยังไม่ได้ ถ้าสอบได้เราก็ไปแหล่ะ
เรามองตัวเองว่าเราอาจจะไม่เหมาะกับระบบงาน ระบบอะไรแบบนี้หรือเปล่า เราพยายามปรับตัว อดทน ปรับทัศนคติ ปรับความคิด ปรับความรุ้สึก แต่เหมือนกับว่าทำไมมันไม่ดีขึ้นอ่ะ ออกดีไหม? ออกมาทำอะไรกินดีล่ะ? คอนเนคชั่นเราก็ไม่มี เพื่อนฝุงที่เคยเรียนด้วยกันก็ห่างหายไม่ได้ติดต่อ นานๆทีจะมีให้กำลังใจกันบ้าง
เราเหนื่อยมาก เราท้อแท้ (บ่นนะ) เราควรหาที่ทำงานใหม่ หรือ รอบรรจุเพ่ิมเงินเดือนที่เดิมดีอ่ะ?
ช่วงนี้เราแย่มาก แย่มากในความรุ้สึกเวลาเจอหน้าคนที่มีปัญหาด้วยแล้วต้องทำงานร่วมกันทุกๆวัน เราอารมณ์ไม่ดีแต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ พยายามไม่แสดงออก แต่ก็มีหลุดบ้างแหล่ะ หนักเข้าเราแค่รู้ว่าต้องประสานงานกับคนนี้เราก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะวายมันปวดใจมันใจเต้นแรงเหมือนตื่นเต้น (คือมันไม่ได้ตื่นเต้นแบบ อร๊ายดีที่ได้เจอนะอะไรงี้ แต่มันอารมณ์กูเกลียดมากนะแต่กูต้องเก็บไว้ไรงี้อ่ะ อยากจะกรี๊ดใส่ ต่อยสักสองสาม หรือกระโดดแบ็คคิกสักทีสองทีไรงี้แต่ต้องเก็บอาการ) แล้วมันเป็นแบบนี้บ่อยๆ บางวันกลับบ้านมานอนไม่หลับงี้ เฮ้ย...นานวันเข้าเราว่าเราเสียสุขภาพมากๆเลยนะ เราเศร้าลง เศร้าลง และเศร้าลง... น้องทีทำงานบอกว่าตอนน้องมาทำงานใหม่ๆน้องกลับบ้านร้องไห้ทุกวัน แต่ตอนนี้น้องไม่สนอะไรไม่แคร์ น้องอยู่ได้สบายๆว่างั้น แต่เราสิเราจะปรับตัวได้เหมือนน้องคนนั้นไหมอ่ะ
เรากลัวการไม่มีกินนะ ตำแหน่งเราไม่อยากได้หรอก เราอยากได้ค่าจ้างเยอะๆมากกว่า แต่เค้าก็จ้างเราได้เท่านี้ เราอยากออกไปทำอย่างอื่นแต่เราก็มองทางไม่เห็น เงินเก็บก็หมดแล้ว...มันท้อแท้สุดๆไปเลย
เราตัดสินใจไปเรียนต่อเพราะอยากได้วุฒิที่สูงขึ้นเพื่อจะได้ทำอะไรได้มากขึ้นและเป็นที่ต้องการ แต่ปรากฏกว่ามันไม่ใช่อ่ะสิที่นี่เค้าไม่ได้ต้องการอย่างนั้นอีกอย่างก็มีหลายคนให้เค้าเลือกสรร ตอนนี้ค่าเทอมก็ติดค้างอยู่ เฮ้ย..ในเมื่อเงินเดือนก็ไม่ขึ้น ของที่นำมาขายก็ขายไม่ได้ จะเอาที่ไหนไปจ่ายค่าเทอมล่ะใช่ไหม...เราผิดหวังมากเลยนะ...ผิดหวังกับตัวเองนี่แหล่ะที่เลือกอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง เบื่อตัวเองถึงขีดสุด...บางครั้งก็คิดอะไรแย่ๆเหมือนกันนะแต่ก็ผ่านพ้นมาได้ด้วยดี...เราเหนื่อยจังอ่ะ... เรารู้นะว่ามีคนที่ลำบากกว่าเราอยู่อ่ะ เราพยายามคิดอะไรให้มันมีความสุขแหล่ะแต่ก็เหมือนกับว่าเรากำลังหลอกตัวเราเองอยู่....เราเศร้าลง เศร้าลง เศร้าลง ซึ่งเมื่อก่อนเราไม่เป็นอย่างนี้นะ...เราเหนื่อยจัง!!!